جهان گردی

فاصله را به خاطر نسپار

نویسنده: فاطمه عسگری‌آزاد
در طول تاریخ، بشر همواره سعی داشته با استفاده از معماری، شكاف بین موانع طبیعی را پر و گذرگاهی برای عبور تعبیه كند و همین دلیلی شد برای ساخت پل‌‌ها...
در طول تاریخ، بشر همواره سعی داشته با استفاده از معماری، شكاف بین موانع طبیعی را پر و گذرگاهی برای عبور تعبیه كند و همین دلیلی شد برای ساخت پل‌‌ها. البته اهمیت برخی از پل‌ها به قدری بوده كه به واسطه آنها زیر ساخت زندگی در نواحی صعب‌العبور ممكن شده و از طرفی؛ بر رونق اقتصاد و فرهنگ منطقه افزوده‌اند. برخی از این پل‌ها امروزه تبدیل به نشانه‌های شهری شده‌اند و در حافظه جمعی مردمان آن سرزمین نقش پر رنگی دارند. برای اینكه نام یك پل در تاریخ جاودانه شود نباید حتما به‌عنوان وسیع‌ترین، طولانی‌ترین یا مرتفع‌ترین شناخته شود؛ بلكه تأثیرش در زندگی روزمره مردم می‌تواند در تثبیت نام آن كفایت كند. داستان‌ها و شعرهای بسیاری در ادبیات جهان وجود دارند كه حول محور یك پل رخ داده، حتی هنر هفتم؛ یعنی سینما هم به پل‌ها توجه ویژه‌ای داشته ‌است. در ادامه قصد داریم شما را با مشهورترین پل‌های سراسر جهان آشنا كنیم؛ پل‌هایی كه شاهد اتفاقات عجیب تاریخی بوده‌اند ‌ یا سرنوشت یك كشور را تغییر داده‌اند.

 قدیمی‌ترین پل قوسی اروپا
«پونته وكیو» در زبان ایتالیایی به‌معنای «پل قدیمی» است؛ پلی كه پیشینه آن به سده‌های میانه برمی‌گردد و امروز به واسطه مغازه‌ها و دستفروشان اطرافش شهرت دارد. این پل تنها پل فلورانس است كه توانست در جنگ جهانی دوم دوام بیاورد و از تخریب نیروهای اشغالی در امان بماند. به گفته عده‌ای، این امر به دستور شخص آدولف هیتلر صورت گرفت. مغازه‌های اطراف «پونته وكیو» در ابتدا متعلق به قصابان بود‌ اما امروز بیشتر مغازه‌ها به فروشندگان صنایع‌دستی، جواهرات و آثار هنری اختصاص دارند.این پل كه یكی از معروف‌ترین جاذبه‌های فلورانس است روی رودخانه ‌آرنو ‌قرار دارد و در حقیقت قدیمی‌ترین پل قوسی اروپاست‌ و پیشینه آن به زمان رومیان بر می‌گردد. نخستین آثر مكتوبی كه حكایت از وجود این پل دارد به سال 996بر می‌گردد. در سیل سال 1117پل تا حدود زیادی تخریب شد و بازسازی‌های گسترده‌ای روی آن صورت گرفت. دو پل ‌سانتا ترینیتا‌ و ‌آله گراتسیه‌ در نزدیكی این پل قرار دارند. مردم محلی اعتقاد دارند؛ اصطلاح ورشكستگی(bankruptcy) كه در زبان انگلیسی به‌كار می‌رود، از این پل نشات گرفته است. در زمان‌های دور صرافی كه نتوانسته بود قسط‌هایش را پرداخت كند مورد هجوم سربازان قرار گرفت و میز كارش كه در زبان ایتالیایی به آن «بانكا»  ‌(banca) می‌گویند، شكست.  از آنجایی كه تمام كاسبان پل تجارت خود را روی میزهای چوبی انجام می‌دادند، به همین دلیل كسی كه میز كار نداشت، رسما دیگر نمی‌توانست چیزی را به فروش برساند و به آن ورشكسته (banca rotta) گفته می‌شد.در سال 1900برای بزرگداشت بن وِنوتو چلینی (Benvenuto Cellini) جواهر ساز مشهور شهر مجسمه‌ برنزی او در شرقی‌ترین قسمت پل قرار داده شد كه امروز هم در همان نقطه به شما خوشامد می‌گوید. در سال‌های اخیر رسم آویختن قفل‌هایی به پل به‌ویژه در نزدیكی مجسمه جواهر ساز شهر باب شده است. عشاق و رویاپردازان با بستن قفلی و رها كردن كلید آن در داخل رودخانه، آرزوی خود را طلب می‌كنند. البته به‌دلیل خساراتی كه بستن قفل‌ها به این پل تاریخی وارد كرده شهرداری تابلویی برای جریمه 160یورویی متخلفان نصب كرد كه تا حدود زیادی مؤثر واقع شد و به این ترتیب، از تعداد كسانی كه قفل‌ها را به دیواره‌های پل متصل می‌كردند كاسته‌شد.

  سازه نامعقولی كه نماد لندن شد
نام  «تاور بریج» كه به‌معنای پل برجی است، در تمام فهرست‌های مربوط به پل‌های مشهور جهان تكرار شده است؛ سازه‌ای كه روی رود تیمز ساخته شده و امروز به‌عنوان نماد لندن شناخته می‌شود. عملیات ساخت پل از سال 1886تا 1894به طول انجامید.‌ تاور بریج‌ در نزدیكی برج لندن قرار دارد و نام خود را هم از همین برج اخذ كرده است.‌تاور بریج‌ امروزه نه‌تنها یكی از پر بازدیدترین جاذبه‌های انگلستان شناخته می‌شود؛ بلكه از این نظر در كل اروپا هم شهرت دارد‌ اما جالب است كه بدانید در زمان ساخت و حتی افتتاح، این پل نتوانست چندان محبوبیتی در بین مردم و هنرمندان ایجاد كند.داستان ساخت این پل به قرن نوزدهم بر می‌گردد؛ یعنی زمانی كه با توجه به رشد تجارت در لندن، این شهر نیازمند یك پل جدید بود. هفت سال طول كشید تا بین رقبا و ایده‌های مختلف تصمیم‌گیری و در نهایت طرحی برگزیده شود. در سال 1884طرح هوراس جونز كه خودش یكی از داوران پروژه‌های انتخابی بود به‌عنوان طرح برتر شناخته شد و در دستور كار قرار گرفت. از آنجایی كه قرار بود از زیر پل كشتی‌های بزرگی عبور كنند، در همان طرح اولیه پل را متحرك درنظر گرفتند و موتورهای هیدرولیك با استفاده از نیروی بخار، آب را پمپاژ كرده تا موتورهای بالاكشنده پل بتوانند حركت كنند. عملیات ساخت پل هشت سال به طول انجامید و پنج شركت سازنده و 432 كارگر در این عملیات دخیل بودند. - همانطور كه اشاره شد- زمانی كه پل ساخته شد چندان مورد استقبال مردم قرار نگرفت تا جایی كه فرانك بنگوین، هنر‌مند و طراح در مورد این پل گفته: « سازه نامعقول تاور بریج هیچ وقت نباید روی این رودخانه استراتژیك ساخته شود». با وجود این با گذر زمان محبوبیت پل در بین مردم افزایش یافت. در سال 1974سامانه سنتی جای خود را به پمپاژ الكترونیك و برقی داد. ‌تاور بریج‌ در بسیاری از عكس‌ها، كتاب‌ها و فیلم‌ها نقش عمده‌ای بازی كرده؛ به‌عنوان مثال یكی از صحنه‌های فیلم پرفروش شرلوك هلمز روی این پل فیلمبرداری شده است.

  مروارید ژاپن
پل «آكاشی كای كیو» در ژاپن از آن دست پل‌هایی است كه نمی‌توان به سادگی از آنها گذشت. در سال 1955زمانی كه دو كشتی در تنگه «آكاشی» تصادف كردند و 168 نفر جان خود را از دست دادند، افكار عمومی توانستند دولت ژاپن را مجبور به تاسیس پلی در این تنگه خطرناك بكنند. عملیات ساخت 12سال به طول انجامید و در سال 1998بالاخره پل افتتاح شد. البته در زمین‌لرزه بزرگی كه در سال 1995رخ داد سازه برج در معرض آزمایش قرار گرفت و بعد از آن تغییراتی در روند ساخت آن ایجاد شد. این پل كه لقب پل مروارید را یدك می‌كشد، به‌عنوان طولانی‌ترین پل معلق جهان شناخته می‌شود و با گذشتن از تنگه آكاشی، شهر كوبه را به ایوایا وصل می‌كند. هر ساله از‌ ماه آوریل تا نوامبر تورهایی به‌مدت چهار روز در هفته برای آشنایی با تاریخچه و قدمت پل برگزار می‌شود. در طول این تورها امكان بازدید از مرتفع‌ترین نقطه پل (300متر) برای گردشگران فراهم می‌شود.این پل سه دهنه دارد و طول دهنه اصلی آن هزار و 991متر است و دو دهنه دیگر هر كدام 960متر طول دارند و در كل، طول این پل برابر با 3هزار و 911متر است. سازندگان پل تمام تلاش خود را كرده‌اند تا بتوانند پلی ایمن برای استفاده مردم بسازند. بنابر ادعای آنها این پل توانایی مقاومت در برابر بادی با سرعت 286كیلومتر بر ساعت، زمین‌لرزه‌ای با بزرگی 8.5ریشتر و جریان آب شدید را دارد. هزینه ساخت این پل به‌طور كل 500میلیون ین (3.6میلیون دلار) برآورد شده و دولت ژاپن قصد داشته این هزینه را براساس عوارضی كه از خودروها دریافت می‌كند، بازگرداند. طول سیم كابل‌های به‌كار رفته در این پل برابر 300 هزار كیلومتر است و برای هر تكیه‌گاه پل بیش از 350 هزار تن بتن به‌كار رفته است.

  چوب لباسی مشهور سیدنی
پل بندرگاه سیدنی استرالیا كه یك سازه قوس‌دار است، یكی دیگر از پل‌های دیدنی جهان محسوب می‌شود. این پل به واسطه طراحی آن، نزد مردم محلی به «چوب لباسی» شهرت دارد. این پل كه یكی از مهم‌ترین شریان‌های ارتباطی سیدنی است مركز شهر را به مناطق شمالی آن پیوند می‌دهد. تصویر، پل مشهور سیدنی را به همراه خانه اپرای سیدنی و چشم‌انداز شگفت‌انگیز آن در كارت پستال‌های این شهر حتما دیده‌اید. پلی كه نماد سیدنی و حتی استرالیاست در سال 1932افتتاح شد. مسیر پیاده‌روی، دوچرخه‌سواری، ریل و عبور ماشین روی پل درنظر گرفته شده است. این پل با مدیریت دكتر جان بردفیلد و توسط شركت انگلیسی به نام «دورمان لاند» ساخته شد و در طراحی آن از پل «هل گیت» در شهر نیویورك الهام گرفته شده است. از مرتفع‌ترین نقطه پل تا سطح آب 134متر فاصله است. برنامه‌ریزی مردم سیدنی برای ساخت پل به اوایل سال 1815بر می‌گردد. در این تاریخ نخستین ایده‌ها در مورد لزوم احداث یك پل در سیدنی مطرح شد و گرچه نتیجه چندانی نداد‌ اما زمزمه‌ای برای ضرورت احداث پل قوت گرفت. در سال 1879طرح اولیه‌ای برای ساخت پل ارائه و بودجه تخمینی آن 850هزار دلار درنظر گرفته شد. تا اینكه در سال 1900 مسابقه‌ای برای طراحی پل سیدنی برگزار شد، اما به‌دلیل شرایط نامساعد اقتصادی و تغییرات حكومتی سیاسی بار دیگر عملیات ساخت متوقف شد. تا اینكه در نهایت در سال 1914جان بردفیلد به‌عنوان سرپرست مهندسان ساخت پل انتخاب شد و تلاش‌های بی‌وقفه او برای به ثمر رساندن این پروژه باعث شد مردم به او لقب «پدر پل» را اهدا كنند. امروزه برای عبور از پل با وسایل نقلیه، با توجه به روز و ساعت‌های ترافیك، مردم عوارضی را از 2.50 دلار تا 4 دلار پرداخت می‌كنند. پل سیدنی حتی در دوران ساختش هم گردشگرهای زیادی را به‌خود جذب می‌كرد و بعد از آن هم در مناسبت‌های مختلف از جشن سال نو گرفته تا المپیك و مراسم‌‌ دیگر گروه‌های موسیقی و برنامه‌های دسته‌جمعی روی آن برپا می‌شود.

 در تسخیر فروشندگان هنر
«پل چارلز» كه روی رود ولتاوا (Vltava) ساخته شده یك سازه سنگی به سبك گوتیك است كه عملیات ساخت آن در سال 1357 تحت حمایت پادشاه چارلز چهارم آغاز شد و در اوایل سده پانزدهم پایان یافت.با این همه، پل یاد‌شده تا به امروز بارها مرمت و بازسازی شده ‌است. گرچه روی این رودخانه سه پل دیگر هم وجود دارد، اما این پل تنها راه عبور از رودخانه است كه امكان ارتباط شهر قدیمی و منطقه اطراف قلعه پراگ را ممكن می‌سازد. پل چارلز امروزه یكی از محبوب‌ترین جاذبه‌های پراگ است و پیرامون آن پر است از نقاشان، نوازندگان، بازیگران خیابانی و كیوسك‌دارانی كه دوست دارند هنر خود را به شما بفروشند. اتصال پراگ به‌عنوان یك مسیر تجاری به شرق و غرب اروپا از مهم‌ترین كاركردهای پل چارلز بوده ‌است. این پل 10 متر عرض، 621متر طول و 16 دهانه دارد كه با 30 مجسمه از قدیسان و شخصیت‌های تاریخی كه در سال 1700به آن اضافه شد، هویت خاصی برای خود فراهم كرده است. برای حفاظت از پل سه برج نگهبانی درنظر گرفته شده كه تنها یكی از آنها در بخش شهر قدیمی قرار دارد. برج نگهبانی بخش شهر قدیمی غالبا به‌عنوان یكی از زیباترین آثار معماری گوتیك در جهان شناخته می‌شود. اگر دوست دارید تصاویر زیبایی از پل و رودخانه بگیرید بهتر است سحر‌خیز باشید؛ زیرا در ساعات شلوغی گردشگران زیادی روی پل قدم می‌زنند.

 حكایت ژان ژاك روسو و پل رومی
اروپایی‌ها اعتقاد دارند كه هیچ فهرستی از پل‌ها بدون نام بردن از سازه‌های امپراتوری روم كامل نیست. به همین دلیل است كه نام «پون دو گار» در اكثر فهرست‌ها تكرار می‌شود. نام این پل در فهرست میراث جهانی یونسكو هم آمده ‌است؛ پلی سه طبقه كه كاركرد قنات را هم دارد. این پل بلندترین سازه رومی‌هاست كه به خوبی حفظ شده است. پل بین سال 19قبل از میلاد و 150بعد از میلاد ساخته شده و از عجایب اینكه در عملیات ساخت آن از هیچ ملاتی استفاده نشده است. سنگ‌های بزرگی كه گاهی وزن آنها به شش تن می‌رسد به‌طور دقیقی برش داده شده تا بدون نیاز به ملات به هم چفت شوند. فلسفه اصلی تاسیس پل به‌دست آوردن آب تمیز و بدون بو برای مردم شهر بوده است. این پل با قدمتی بیش از دو هزار سال هنوز سرپاست و این امر نشان‌دهنده مهندسی دقیق سازندگان آن است.
 این پل امروز به‌عنوان یك جاذبه گردشگری شناخته می‌شود و فرانسویان از آن به‌عنوان نشانه غرور ملی و قدرت امپراتوری روم یاد می‌كنند. نویسندگان و هنرمندان بسیاری در طول تاریخ از روی این پل گذر و از آن در آثار ارزشمند خود یاد كرده‌اند كه از بین آنها می‌توان به ژان ژاك روسو اشاره كرد. این فیلسوف سوئیسی كه در سال 1738برای نخستین بار از این پل بازدید كرد، اینگونه از این جاذبه یاد كرده:« به من توصیه شده بود كه از «پون دو گار» بازدید كنم و این در حقیقت نخستین سازه رومیان بود كه تاكنون دیده‌ام و باید بگویم بسیار فراتر از انتظاراتم بود. باید از خود بپرسیم چه نیرویی توانایی تكان دادن این سنگ‌های عظیم را داشته. همانطور كه روی پل قدم می‌زدم تلاش كردم صدای سازندگان پل را درنظر مجسم سازم و بعد از اینكه خودم را در این بیكرانی گم شده یافتم، از خود پرسیدم چرا من یك رومی به دنیا نیامده‌ام!»

  پل رنگین كمانی
«استاری موست» كه به زبان بوسنیایی به‌معنای پل قدیمی است، دو طرف رود نارنتا را به هم متصل می‌كنند. این پل كه در بوسنی هرزگوین واقع شده، در سال 1566 توسط تركان عثمانی ساخته شد. این پل در حقیقت جایگزین پلی شد كه پیشتر از چوب ساخته شده بود و به‌دلیل عدم‌استحكام قطعات چوب، عبور از آن، ترس و واهمه ایجاد می‌كرد. اینگونه بود كه سلطان سلیمان تصمیم گرفت پلی بسازد كه نمایانگر شكوه شهر باشد. گفته می‌شود برای ساخت پل حدود 300هزار سكه نقره هزینه شد و ساخت آن دو سال به طول انجامید. زمانی كه پل افتتاح شد 28متر طول و 20متر ارتفاع داشت و در نوع خود یك شگفتی تمام عیار به شمار می‌رفت. آنطور كه در سفرنامه‌های قرن 17آمده‌است؛ پل ساختاری شبیه رنگین كمان داشته.در هر حال، این پل 427سال دوام آورد، تا اینكه در سال 1993در جنگ بوسنیایی‌ها با كروات‌ها توسط توپخانه كروات‌ها نابود شد. بلافاصله پس از نابودی كامل پل كه نمادی از استقامت بود و پایان جنگ، پروژه‌ای برای بازسازی و احداث پلی جدید آغاز شد كه در سال 2004از آن رونمایی شد. در روند بازسازی پل، كشورها و نهادهای بین‌المللی همكاری كردند تا بار دیگر بتوان این پل تاریخی را در شهری كه پایتخت غیررسمی بوسنی هرزگوین محسوب می‌شود، علم كرد. «استاری موست» كه یكی از نمادهای كشور بوسنی هرزگوین به شمار می‌رود، جزو نمونه‌های برتر معماری اسلامی بالكان محسوب می‌شود. بنابراین ضروری بود كه عملیات بازسازی كاملا براساس حفظ شكل قدیمی آن صورت گیرد. به همین منظور تلاش شد تا از تكه‌های باقیمانده سنگ‌ها استفاده شود و مصالح جدید كاملا با آنها تطبیق پیدا كنند.امروزه رسمی قدیمی در بین مردان شهر رواج دارد كه از پل به داخل رودخانه بپرند. البته پرش از پل كار خطرناكی است و تنها توسط كسانی كه مهارت زیاد و آمادگی بدنی بالایی دارند قابل اجراست. با وجود این مسابقات سالانه‌ای در تابستان برای پرش از روی پل برگزار می‌شود كه گردشگران بسیاری را جذب می‌كند. با توجه به پیشینه تاریخی پل، می‌توانید در ادبیات و موسیقی منطقه هم نام آن را جست و جو كنید.

  مخزن اسرار مردم شهر
زمانی كه صحبت از ساخت‌وساز و عمران است، نمی‌توان پای ایرانی‌ها را به میان نكشید؛ مردمی كه پل‌سازی‌ آنها همیشه تاریخ زبانزد معماران جهانی بوده‌ است. سی و سه پل یكی از مشهورترین پل‌های ایران است كه نام آن در فهرست پل‌های مشهور جهان می‌درخشد. این پل كه از آجر و سنگ ساخته شده یكی از مشهورترین نمونه‌های معماری عصر صفوی است. پل در سال 1602 میلادی و به دستور شاه عباس ساخته شد و 295متر طول و 13.75متر عرض دارد. این پل كه به نماد شهر اصفهان تبدیل شده روی زنده رود یا زاینده رود اصفهان قرار دارد و از گذشته تا به امروز جایگاه مهمی در زندگی مردم این شهر بازی كرده است. برپایی دو جشن مهم آب پاشان و خاج شویان در كنار زاینده‌رود و سی و سه پل تنها گوشه‌ای از نقش این مكان را در تاریخ منطقه آشكار می‌كند. می‌گویند، این پل زمانی 40قوس داشته است، اما امروزه به واسطه 33ورودی آن به 33پل معروف شده ‌است. معماران مدبر صفوی مسیری برای عبور پیاده و مسیر جدایی برای گذر اسب و گاری درنظر گرفته بودند. اگر شب هنگام از مسیر پیاده عبور كنید صدای آواز مردم محلی را خواهید شنید كه دغدغه‌های روزمره‌شان را با سی و سه پل در میان می‌گذارند.

 «گلدن گیت» و زیبایی سانفرانسیسكو
نام پل معلق ‌گلدن گیت‌ سانفرانسیسكو در بین معماران شهرت بسیاری دارد؛ پلی كه نماد معروفی برای ساحل غربی ایالات متحده و سانفرانسیسكو شده است. گلدن گیت با هزار و 280 متر طول، زمانی به‌عنوان طولانی‌ترین پل معلق جهان شناخته می‌شد و امروزه نامش به‌عنوان یازدهمین پل طولانی جهان ثبت شده است. درست است كه مقام یازدهمی چندان با ارزش محسوب نمی‌شود‌ اما این نكته را درنظر بگیرید كه این پل در سال 1937 افتتاح شده و همین، آن را از پل‌هایی كه در طول دهه‌های اخیر ساخته شده‌اند متمایز می‌كند.
‌گلدن گیت‌ در حقیقت مشهورترین جاذبه سانفرانسیسكو هم محسوب می‌شود؛ پلی كه این شهر را به شمال ایالت كالیفرنیا متصل می‌كند. بدون شك سانفرانسیسكو بدون گلدن گیت زیبایی امروزش را نداشت و معماران این پل دقیقا 80 سال پیش این مسئله را در ساخت‌وساز خود درنظر گرفته بودند. قبل از ساخت این پل تنها قایق‌ها بودند كه تردد بین سانفراسیسكو و مارین كالیفرنیا را برای مردم ممكن می‌كردند. جوزف استراوس(Strauss) وظیفه معماری و پیشبرد عملیات ساخت پروژه را بر عهده داشت. با وجود این به‌دلیل عدم‌شناخت كافی او در زمینه پل‌های معلق، لئون مویسیف (Leon Moisseiff) مهندس پل منهتن نیویورك سیتی در این پروژه او را یاری داد. عملیات ساخت پل در سال 1933 آغاز شد و كل پروژه هزینه‌ای معادل 35 میلیون دلار داشت كه حدود 1.3 میلیون دلار كمتر از هزینه پیش‌بینی شده بود. جالب است بدانید كه حدود یك میلیون و 200هزار میخ پرچ كل پل را به هم متصل كرده است. مرتفع‌ترین نقطه پل به نسبت آب دریا 227متر فاصله دارد و حدود 130كیلومتر سیم در كابل‌های نگه دارنده پل استفاده شده است. علت انتخاب رنگ نارنجی پر رنگ برای پل، برای متمایز بودنش از محیط طبیعی اطراف و قابلیت تشخیص آن در مواقع مه بوده است. ‌ روی پل محل مجزایی برای پیاده‌روی و دوچرخه‌سواری فراهم شده كه به واسطه آن می‌توانید عكس‌های شگفت‌انگیزی از این پل زیبا به یادگار ببرید.

  ركورد زنی به سبك چینی
اگر شما یك چینی باشید و قصد ساختن پلی را داشته باشید، مسلما به این پروژه به‌عنوان یك چالش بزرگ نگاه خواهید كرد. پلی كه قاعدتا باید در برابر زمین لرزه‌ها و طوفان‌ها دوام داشته باشد و به نوبه‌ خود از خود ركوردی به جای بگذارد. پل خلیج جیائوژوو همان پلی است كه باید از چینی‌ها توقع ساخت آن را داشت. نام این پل با 26.7كیلومتر درازا در ركورد گینس به‌عنوان طولانی‌ترین پل روی آب ثبت شده است. البته پیش‌بینی می‌شود، پلی كه امروزه در هنگ كنگ با نام ‌ژوهای ماكو‌ (Zhuhai-Macau) در حال ساخت است و قرار است در سال 2018از آن بهره‌برداری شود، این ركورد را از‌ جیائوژوو‌ برباید.درهرحال، عملیات ساخت پل ‌جیائوژوو‌ در سال 2007توسط یك گروه ساختمانی آغاز شد و در اوایل سال 2011میلادی پایان یافت. پلی كه در روند ساخت آن بیش از 10هزار نفر مشغول به‌كار بودند و بودجه‌ای برابر 55میلیارد دلار برای عمران آن هزینه شد.البته در زمان افتتاح پل شبهاتی در زمینه امنیت پل در بین رسانه‌ها و مردم رواج داشت كه توسط سازندگان برج به كلی رد شد و تاكنون هم هیچ نشانه‌ای از ناامنی در این سازه دیده ‌نشده ‌است.





ارسال پیام اشتراک



 
 
 Security code